მან სიცოცხლე შეიყვარა სხვისთვის
,,ცხოვრება მშვენიერია" კითხულობ ახლა ამ სიტყვებს და შეიძლება ირონიულად იღიმი ან მეთანხმები კიდევაც , ეს უკანასკნელი კი მთლად უკეთესი . როგორც არ უნდა იყოს ვაღიაროთ ცხოვრება მარტივი არავისთვისაა , ის ყველასათვის მეტნაკლებად რთულია და მაინც ის მშვენიერია, იდუმალებით სავსე . ვის რა ბედნიერებას მოუვლენს ან განსაცდელს გასავლელ გზაზე არავინ იცის. ნამდვილი გამოცანაა . ზოგს უყვარს ის, ზოგს არა და ზოგმაც სხვისთვის შეიყვარა სიცოცხლე.
შეიძლება ადამიანს ყველა ყავადეს , ამავდროულად არავინ...
გოგონა , რომელიც ყოველ დილით რვა საათზე დგება და ყველაზე ადრე მიდის სკოლაში , რათა გზად არავის შეხვდეს , არავინ ნახოს და შეუმჩნეველი დარჩეს.
მიდის ჩქარი ნაბიჯებით , ნელა აღებს ჭიშკარს და თავდახრილი შედის სკოლის ეზოში , რათა არავის ყურადღება არ მიიქციოს.
კლასში ზის , ირგვლივ მიმოიხედავს და სრულიად ზედმეტად გრძნობს თავს თანატოლებთან ... ეს გოგონა მუდამ ზედმეტია , მუდამ მარტოა, მუდამ ჩუმადაა.
მარტოა იმის მიუხედავად, რომ მის ირგვლივ უამარავი ადამიანია, რომელთაც უყვართ ის და ზრუნავენ მასზე. მაგრამ გოგონას ცხოვრება მობეზრდა , დაიღალა მარტოობის გრძნობით და გაიფიქრა ,,რატომ გავჩნდი?" , ,, სიცოცხლე აღარ მინდა"... მაგრამ რა ქნას გოგონამ მას სიკვდილის უფლება არ აქვს. ის ვერ მოიკლავს თვას . მკითხველო ალბათ ფიქრობ ეშინია გოგონას ,მაგრამ არა , უბრალოდ ვინ მისცა მას საკუთარ თავზე ფიქრის უფლება. მან უნდა იფიქროს იმ ადამიაბის ტკივლზე, რომლებიც მისი სიკვდილით დაიტანჯებიან... სწორედ მათზე უნდა იფიქროს დედაზე და დაზე, რომლებიც ამ უზარმაზარ სამყაროში მარტონი არიან და გოგონას იმედი აქვთ. ვინ უნდა იფიქროს მათზე თუ არა გოგონამ? ვინ უნდა მოუაროს მათ თუ არა მან? სწორედ ამიტომ მას არ აქვს სიკვდილის უფლება... აი სიცოცხლე კი შეიძულა მან... მას აშინებდა ადამიანებთან ურთიერთობა. მისთვის ეს სამყარო ცივია , ყველა ადმიანი გულცივია, ყველას ცინიზმი აქვს გულში და ფიქრი თუ როგორ დასცინოს სხვას მასზე სუსტს. გოგონას თვალში ეს სამყარო ნაცრიფესრია და ცივი...ძალიან ცივი... ყოველ დილით სახლიდან გასვლა აშინებს და ყოველ დილით ფიქრობს ,,არ მინდა წასვლა. არ მინდა სიცოცხლე" .
შეიძლება ადამიანს ყველა ყავადეს , ამავდროულად არავინ...
გოგონა , რომელიც ყოველ დილით რვა საათზე დგება და ყველაზე ადრე მიდის სკოლაში , რათა გზად არავის შეხვდეს , არავინ ნახოს და შეუმჩნეველი დარჩეს.
მიდის ჩქარი ნაბიჯებით , ნელა აღებს ჭიშკარს და თავდახრილი შედის სკოლის ეზოში , რათა არავის ყურადღება არ მიიქციოს.
კლასში ზის , ირგვლივ მიმოიხედავს და სრულიად ზედმეტად გრძნობს თავს თანატოლებთან ... ეს გოგონა მუდამ ზედმეტია , მუდამ მარტოა, მუდამ ჩუმადაა.
მარტოა იმის მიუხედავად, რომ მის ირგვლივ უამარავი ადამიანია, რომელთაც უყვართ ის და ზრუნავენ მასზე. მაგრამ გოგონას ცხოვრება მობეზრდა , დაიღალა მარტოობის გრძნობით და გაიფიქრა ,,რატომ გავჩნდი?" , ,, სიცოცხლე აღარ მინდა"... მაგრამ რა ქნას გოგონამ მას სიკვდილის უფლება არ აქვს. ის ვერ მოიკლავს თვას . მკითხველო ალბათ ფიქრობ ეშინია გოგონას ,მაგრამ არა , უბრალოდ ვინ მისცა მას საკუთარ თავზე ფიქრის უფლება. მან უნდა იფიქროს იმ ადამიაბის ტკივლზე, რომლებიც მისი სიკვდილით დაიტანჯებიან... სწორედ მათზე უნდა იფიქროს დედაზე და დაზე, რომლებიც ამ უზარმაზარ სამყაროში მარტონი არიან და გოგონას იმედი აქვთ. ვინ უნდა იფიქროს მათზე თუ არა გოგონამ? ვინ უნდა მოუაროს მათ თუ არა მან? სწორედ ამიტომ მას არ აქვს სიკვდილის უფლება... აი სიცოცხლე კი შეიძულა მან... მას აშინებდა ადამიანებთან ურთიერთობა. მისთვის ეს სამყარო ცივია , ყველა ადმიანი გულცივია, ყველას ცინიზმი აქვს გულში და ფიქრი თუ როგორ დასცინოს სხვას მასზე სუსტს. გოგონას თვალში ეს სამყარო ნაცრიფესრია და ცივი...ძალიან ცივი... ყოველ დილით სახლიდან გასვლა აშინებს და ყოველ დილით ფიქრობს ,,არ მინდა წასვლა. არ მინდა სიცოცხლე" .
რა მოხდა გოგონას ცხოვრებაში? ყოველთვის ასეთი იყო ის თუ არა? ალბათ გიფიქრია ამაზე მკითხველო ამ ნაწერის კითხვისას.
ახლა ამ წუთას გამიჩნდა კითხვა ,,დრო ქმნის ადამიანს, თუ ადამიანი დროს?"
ფიქრობ თემას გადავუხვიე? არა მკითხველო ასე არ არის, უბრალოდ ამ გოგონას ცხოვრება მე უკვე ვიცი და გამიჩნდა ეს კითხვა : დრომ შეცვალა ეს გოგონა?
დრო... ადამიანი...
ადამიანი... დრო...
იქნებ არც ერთი არის ჭეშმარიტი და არც მეორე... და მაინც იქნებ შევძლო პასუხის გაცემა კითხვაზე , დრო პირობითი ცნებაა და მას არ შეუძლია ადამიანის შექმნა, პირიქით თავად ადამიანი ქმნის ყველაფერს. რას მოვაყოლე ეს ვითომდა ფილოსოფიური ჭრილი, დროის ცვლასთან ერთად ცხოვრებაც იცვლება, და სწორედ ეს ცხოვრება აყალიბებს ადამიანებს იმ პიროვნებებად ვინც არიან ამ წუთას, ამ მომენტში... გოგონაც არ იყო ყოველთვის ასეთი. მასაც უყვარდა ცხოვრება , მასაც უყვარდა სკოლა, ადამიანები, მაშინ რა მოხდა?
.........................................
Комментарии
Отправить комментарий